Vooral op van A naar B momenten mis ik het. Even tweeten dat mijn eerste Groningse busrit in de avondspits veel blanker was dan in Utrecht.
Bart Breij waakt hier
Redacteur bij Dagblad van het Noorden, weblogger vanaf 2003 en mensenmens. Gek op muziek, discussiëren, auto's, multimedia en bordspellen.
Voor het eerst een beetje de #sr09 vibe te pakken gehad, door het liveprogramma op Nederland 3 met vrienden te kijken. Het heeft wel wat.
Oh, blanker. Dat is wat dubieus uitgedrukt. Ik bedoel: het is hier een stuk Nederlands sprekender dan op de Utrecht-Nieuwegein verbinding.
Prettige feestdagen van uw Google team… euh ja, ik zal ze namens de voltallige fractie van hetzelfde wensen.
Uiteindelijk heb ik een tientje bijgedragen tegen Malaria. Door atjes uit spuitjes te trekken in de Shooters gisteren. Ik ben zó goedaardig.
Lekker lokaal! RT @Modtro: Pe & Rinus miniconcert Serious Request 2009 Grote Markt … http://bit.ly/5xrJDS #sr09
Anderhalve dag en twee douchebeurten later en ik ruik nog steeds het sample van CK One op mijn linkerpols. Onvoorstelbaar.
Potver. Enorm ijzel-alert in het noordoosten terwijl ik met vrienden een enorme avond gezelligheid hadden ingepland. Kolere.
Componisten en concertzalen hamsteren in Opera
Neem alleen de doos al. Die houdt het midden tussen rood en paars en is precies de kleur van een stevig theaterdoek. Alles aan het bordspel Opera van de Nederlander Hans van Tol ademt het in de titel verstopte thema. Haal zoveel mogelijk grote componisten – Mozart, Beethoven – naar zoveel mogelijk zalen en je ligt op koers om de prestigestrijd te winnen.
Om de grootmeesters binnen te halen, dien je te investeren. Opera heeft daarvoor een verrassend leuk mechanisme. Ieder van de maximaal vier ondernemers neemt een bedrag in de hand achter een eigen theaterdoek. Dan laat ieder gelijktijdig zijn inzet zien. Wie het meeste geld heeft, komt het hoogst te liggen in een rangorde die bepaalt wie als eerste een actie mag uitvoeren. Van de zes te maken acties zijn twee de belangrijkste: het aankopen van concertzalen en componisten die erin optreden. De eerste zijn beperkt leverbaar, de componisten zijn onderhevig aan waardebepaling. De waarde kan bijvoorbeeld worden aangepakt door de criticus te spelen die een componist maakt of kraakt. Het is dus handig om als eerste een actie te kiezen. Daaraan zit wel een scherp randje: soms kunnen je medespelers slinks meeprofiteren. Dat maakt het afwegen alleen maar spannender. De eerste van de twaalf spelrondes zijn het leukst in Opera. Daarin moet je elke dukaat twee keer omdraaien voordat je een keuze maakt. Daarna verzandt het spel iets te veel in het hamsteren van zoveel mogelijk zalen en componisten, met hier en daar ruimte voor een omwenteling die de waarde van beide verandert. Dat verloop drukt de pret een beetje, maar weggestreept tegen het fraaie thema en de spannende start, is de eerste leuke langspeler van Nederlandse makelij een feit.Opera, 1-4 spelers, 12+, verkrijgbaar bij speciaalzakenGepubliceerd op vrijdag 18 december 2009 in Dagblad van het Noorden
Schijt-je-rijk, of nee, schattenjacht in Martinique
Aye, pirates! Papegaai op de schouder, ooglapje voor, fles rum in de zak: we gaan op schattenjacht! O, even een kanttekeningetje. Ik ben niet je medestander, maar je grootste concurrent. Wie de schat vindt, mag ’m hebben. Anders wint diegene die onderweg de meeste proviand bij elkaar sprokkelt. Succes!
De regels van het tweespeler- spel Martinique – het Caribische eiland – zijn hartstikke helder. De uitwerking is wat ingewikkelder. Elke speler positioneert vier pionnen op het schateiland. Op elk vakje binnen ligt een willekeurig kaartje die je tot je neemt als je er met een pion op hebt gestaan. Het aantal stappen dat een pion mag maken, staat aangegeven op het kaartje. Zo is het de bedoeling dat je met een beetje puzzelwerk zoveel mogelijk kaartjes (lees: proviand) verzamelt. Kaartjes met een schatkaart erop zijn het aardigst. Daarop staan de coördinaten waarop de schat in ieder geval niét ligt. Hoe meer schatkaarten je verzamelt, hoe meer aanwijzingen je dus hebt. Maar pas op: als een pion van een tegenstander je route kruist, moet je een coördinaat prijsgeven. En als een pion alleen nog maar op lege vakken kan uitkomen, eindigt ’ie op de barkruk. De volgorde van de bezette barkrukken bepaalt welke speler als eerste van de acht zetten een locatie mag aanwijzen waar de schat kan liggen. Echter… de kans dat je ’m pakt is ongeveer zo groot als een schijt-je-rijk op de lokale jaarmarkt. Zeker als je tegenstand evenveel schatten heeft, is het gokken geblazen. Je moet dus genoeg proviand achter de hand houden om te kunnen winnen. Martinique is een leuk, snel spelletje voor oud en vooral jong. Maar omdat het veelal op gokken aankomt, mist het een beetje de spanning van echte schatzoekerstrijd. Martinique, QWG Games, 1-2 spelers (10+) Origineel gepubliceerd op woensdag 16 december 2009 in Dagblad van het NoordenEindelijk een goed karaokespel voor de Wii
De makers van We Sing schamen zich er niet eens voor: het populaire PlayStation-karaokespel SingStar is gekopieerd naar de Nintendo Wii. In het midden van het beeld speelt een videoclip, daarop bevinden zich de behalen toonhoogtes en onder en bovenin staan de kenmerkende witte balken met songteksten. Aan het einde van een nummer krijg je een beoordeling en zelfs het scherm waarin je een liedje selecteert, is rechtstreeks gejat uit SingStar. Met andere woorden: de basis van We Sing staat als een huis.
Een karaokespel staat of valt natuurlijk met de muziekselectie. En wonderwel zit die snor, voor het eerst in het bestaan van de Wii. We Sing biedt de nummers van de echte zangers met de originele videoclips. Andere Wii-spellen die zich uitgeven als karaokeverzameling kun je meteen aan de kant schuiven. Jong en oud kunnen hun stembanden op de proef stellen met bijvoorbeeld Viva la Vida van Coldplay, Mercy van Duffy en Broken Strings van James Morrison en Nelly Furtado. TMF-publiek wordt op de wenken bediend met onder andere Lady Gaga’s Pokerface of The Fear van Lily Allen, en voor de gekke noot Aqua’s enorme puberhit Barbie Girl. Ook aan oudere generaties is gedacht. Met bijvoorbeeld Don’t Go Breaking My Heart, Karma Chameleon, Take Me Home Country Roads en Every Breath You Take heeft het spel een flinke portie golden oldies in handen. Meng het geheel af met songs als Wannabe van de Spice Girls, Sing It Back van Moloko, I’d Do Anything For Love van Meatloaf en je hebt een tracklist waar de concurrentie groen van ziet. Standaard wordt het spel geleverd met twee microfoons en een aansluiting voor nog twee exemplaren. Met vier spelers zingen; een primeur in gamesland. Ze galmen niet zo lekker als bij het grote voorbeeld, maar desondanks is We Sing, hoe schaamteloos ook, misschien wel hét familiespel voor de Wii van dit jaar. We Sing: Nintendo Wii, 1-4 spelers, 12 jaar en ouder Origineel geschreven voor het Dagblad van het Noorden van 9 december 2009Opvolger Koehandel is net iets venijniger
Het geldt voor dvd’s, boeken en games: de belangrijkste titels verschijnen voor de feestdagen. Dat geldt ook voor de opvolger van Koehandel, een bijna niet aan te slepen kaartspel waarin je op dieren biedt en ze verhandelt met je tegenstanders. En dus testten we Koehandel Master grondig.
Iedere speler, van twee tot zes in totaal, draait om beurt een dierenkaart van een gedekte stapel open. Daarna is ‘ie veilingmeester. Andere spelers brengen biedingen uit en de veilingmeester verkoopt het dier, of geeft het geboden geld aan de hoogste bieder en neemt het dier zelf in zijn collectie. Van elke diersoort zijn vier kaarten en er moet worden onderhandeld totdat iedereen kwartetten heeft. Dat onderhandelen stond in het eerste spel van Koehandel al als een huis: spelers schuiven een gelijksoortig dier naar voren en leggen blind een stapel geldkaarten neer. Wie meer biedt, krijgt de dieren. Ook geldbedragen wisselen van eigenaar. De opvolger Master voegt twee elementen toe. Er zijn stamboekdieren, waarbij de veilingmeester een kaartenaantal eist. Zo’n prijswinnaar bovenop een kwartet biedt een vernietigende puntencombinatie, maar zo’n kaart verruilt niet meer van eigenaar – in de praktijk houdt de veilingmeester ‘m dus vaak zelf. Leuker zijn de rattenkaarten. Als je daarvan een kwartet hebt, moet je een ander eigen kwartet vernietigen. Je legt geld bij om de rattenkaart door te schuiven of accepteert de kaart en daarbij behorende geldstapel. Wie ratten wil kwijtraken, moet een hoger bedrag op tafel leggen dan de ‘tegenbieder’ en dat kan financieel flink pijn doen. Koehandel heeft de nieuwe elementen niet nodig, maar ze maken er wel een venijniger spelletje van. Leuk is dat het spel nu ook met twee spelers is te doen. Daarnaast blijft het ijzersterke karakter van het spel behouden; een ideale mix van tactisch met geld omgaan, schatten hoeveel de tegenstander heeft, bieden en bluffen. Met familie of met vrienden: Koehandel Master is weer een aanrader van jewelste. Koehandel Master, 2-6 spelers, €14,99 (10+)Geschreven voor Dagblad van het Noorden van 25 november 2009Bordspel Hacienda is geen partystarter, wel leuk
De grondleggers van de eerste spelletjes zouden zich omdraaien in hun graf. In het bordspel Hacienda bouw je eigen stukken land en dierenkuddes uit zonder dat je ook maar iets te maken hoeft te krijgen met je tegenspelers. Ja, je kan ze dwarszitten en hun territorium afsnijden, maar het is handiger je te concentreren op je eigen imperium.
Op het speelbord met twee verschillende zijden, staan honderden kleine zeshoekjes. De meeste zijn geel en staan voor onbewerkte grond, een paar tonen landschapsoorten van waaruit je landerijen en kuddes kan beginnen. Sluit er zoveel mogelijk op elkaar aan en je harkt de punten binnen. Hacienda zou geen modern Duits bordspel zijn als daar niet wat haken en ogen aan zaten. Zo krijg je elke beurt drie acties die je moet afwegen. Koop je diersoorten? Koop je land? Ga je land of dieren plaatsen? Misschien is het wel een goede zet om te investeren in een waterplas die ervoor zorgt dat de dieren er omheen flink extra punten cashen. Maar nu komt ie: de puntentellingen komen niet op vaste momenten. Er zijn er twee: een als alle landen zijn gekocht en een als alle dieren zijn gekocht. Het is aan de spelers om op die momenten voorbereid te zijn. Scoren kan op allerlei manieren: bezit zoveel mogelijk aansluitingen van kuddes met steden, leg zoveel mogelijk water tussen de kuddes aan, maak het grootste landoppervlakte – bijvoorbeeld. De ene factor levert beduidend meer punten op dan de ander, maar de eindscores liggen in de praktijk verdraaid vaak dichtbij elkaar. Toch is Hacienda niet echt een spannend spel. Dat is de keerzijde van een bordspel waarin je vooral je eigen ding doet. Geen partystarter dus, wel geschikt voor bij een goed gesprek en een drankje.Hacienda, bordspel voor 2 tot 4 spelers. 999 Games (8+). Origineel gepubliceerd in Dagblad van het Noorden op 20 november 2009
Modern Warfare 2 niet voor niets belangrijkste spel van het jaar
Gamers 's nachts in de rij voor omstreden schietspel