Bart Breij waakt hier

Waarom laten wij mensen ons toch zo in met toeval? Waarom nemen we toch zo graag een gok om vervolgens zonder pardon de deksel op de neus te krijgen? Besteden we €25 aan een loterijticket waarvan de winkans kleiner is dan één op een miljoen? Arcade solitaire: TriTowers voor de iPhone roept dat soort vragen op als je in alle onwetendheid alweer een pot verliest. Maar je blijft het spelen.

Het is simpel. Je trekt een kaart waarmee je kaarten met één waarde hoger of lager van de tafel mag pakken. Vervolgens is die kaart het uitgangspunt, en dan weer de kaart die je daarna trekt of pakt. Zo maak je de keuze of je na een 4 de 5, 6 en 7 pakt, of toch liever de 3, 2, 1, en A.

Het venijn zit ‘m in een giftige, grote staart. In het begin is alleen de eerste rij van de 28 kaarten op tafel zichtbaar, de drie rijen daarachter draaien open als je de kaarten ervoor hebt weggepakt. Je weet van tevoren niet welke kaarten nog in het spel zijn dus, omdat je ook nog een stapel onder je hand hebt liggen waarmee je eveneens kaarten van tafel kan spelen. Ofwel: TriTowers vergt een tikkeltje strategisch inzicht en drommels veel geluk. Maar verdraaid; dat zagen de ontwikkelaars ook en die hebben er een behoorlijke onvergeeflijke tijdslimiet op gezet. In de Arcade modus heb je 99 seconden voor een ronde en krijg je er levens bij als je meer dan vijf kaarten in je stapel over hebt na een ronde. De ‘traditionele’ stand is met zijn zestig seconden al helemaal genadeloos. Gek genoeg is juist dat de reden dat je verder speelt. Even kijken of je een ronde verder komt, of je andere kaartendecks en achtergronden vrijspeelt, of je de score van (online) vrienden klop kan geven. Het is zo’n spelletje dat je op een willekeurig moment tevoorschijn tovert en waar je zonder het op te merken zomaar een uur mee verder bent.

Arcade solitaire: TriTowers, iPhone, 1 speler, 4 jaar en ouder, €0,79 Origineel geschreven voor Dagblad van het Noorden

Posted via email from Een overdosis Bart | Comment »

Bad Apples ontsnapte aan alle aandacht toen het op 18 januari verscheen voor de iPhone. Dat is niet zo vreemd, want het stikt van de spelletjes waarin je drie-op-een-rij moet maken. Jammer is het wel, want deze match-3 is fris, inventief en gratis te proberen.

In Bad Apples heb je een speelveld dat na elke zet wordt aangevuld met een laag appels. Daarvan moet je er traditiegetrouw drie of meer aan elkaar rijgen om ze om te toveren tot appelsap. Als de fles gevuld is, spring je naar het volgende level. Maar… er zijn ook kwade, paarse appels. Als je die per ongeluk combineert, loopt de verkeerde fles vol en als dat eerder gebeurt dan bij de goede fles, is het Game Over. Hoe verzin je het?

Het spel is gelukkig complexer dan dat. Dat is te danken aan geüpgrade appelsoorten die in het veld komen als je in één zet meer dan drie soortgenoten combineert. Het blauwe appeltje verandert in een ‘dokter’ die omliggende kwade appeltjes beter maakt, een ander vermorzelt een kolom in het veld. Ook de bad apples hebben een upgrade. Als die in een trio opgaat, reken er dan op dat de verkeerde meter er een flinke scheut bij krijgt. De twist, die het spel helemaal afmaakt, is de stekelige appel. Na een zet eet die de appel onder zich op. Het is zaak de stekelige in de gaten te houden, want hij kan zo maar net dat vruchtje verorberen die je in een volgende zet nodig hebt. Anderzijds kun je zo eenvoudig de kwade appels ‘offeren’ door die onder het stekelige appeltje te schuiven.

Zo biedt Bad Apples verrassend veel diepgang, en wordt het toch zelden onoverzichtelijk. Desgewenst kun je de uitdaging opschroeven door tegen een timer te spelen. En dan is de conclusie snel getrokken: dat zijn ingrediënten die het spel op het erepodium van iPhone-puzzelgames doen belanden. Bad Apples, puzzelspel voor iPhone, alle leeftijden, €1,59

Origineel gepubliceerd op woensdag 27 januari 2010 in Dagblad van het Noorden

Posted via email from Een overdosis Bart | Comment »

Posted via email from Een overdosis Bart | Comment »

Je moet er maar opkomen: het volmaakte strategiespel schaken omtoveren tot (sneller) kansspel. Vader en zijn zoon Jozias en Melchior Hillenkamp uit Groningen durfden er hun vingers aan te branden. Ze lieten hun idee grotendeels in Winschoten produceren. Inmiddels is hun bijzondere variant te verkrijgen bij allerlei spelspeciaalzaken. Raindropchess kan echter met gemak de grotere winkelketens aan. Het schaakspel-met-kaarten is érg goed.

In Raindropchess begin je met een leeg bord. Spelers trekken om beurten kaarten van een gedekte stapel om te zien welk stuk ze op het bord mogen (rain)droppen. Dat stuk mag overal worden neergezet, met uitzondering van de pion.

Als de koningskaart van een speler wordt getrokken en diens koning in het spel komt, begint de grote twist. Vanaf dat moment mag die persoon kiezen. Of hij trekt een kaart, of hij doet een traditionele schaakzet waarbij alle officiële regels gelden – inclusief de rokade. Het is dan aan de koningloze tegenstander om de koningbezitter doordacht schaak te zetten, om te voorkomen dat hij al verloren staat voor de slotfase ingaat. Als beide koningen op het bord staan, begint die eindstrijd. Dan zitten beide spelers vaak krachtig in hun aanvalsmogelijkheden. En omdat ook de pionnen ver op het bord mogen worden geplaatst, ligt het gevaar van vier inzetbare promotiestukken per speler constant op de loer.

De regels sluiten niet uit dat de promotiestukken tegelijk met de originele koningin, torens, lopers en paarden op het bord mogen staan. Die fantasie is voor de speler. vergelijkbaar met jokers in het kaartspel, waarvoor spelers zelf een regel mogen verzinnen. Het geeft Raindropchess de ruimte en charme om het vaak, héél vaak te spelen. Een spel waar je als noorderling trots op mag zijn. Raindropchess, aanvullingsset op een volledig schaakbord. Met chessmat, promotiestukken en kaarten, ± €25.

Origineel gepubliceerd op vrijdag 8 januari 2010 in Dagblad van het Noorden

Posted via email from Een overdosis Bart | Comment »